Op 27 januari 2020 schreef ik een blog waarin ik uitlegde hoe mijn ogen geopend werden na een jarenlange diepe slaap. Toen voelde het echt als wakker worden, maar het was relatief oppervlakkig, want ik had toen nog geen idee hoe diep de slaap van jeugdtrauma en de hieruit ontwikkelde patronen eigenlijk kan zijn. Die diepe slaap trad in vanaf het moment dat mijn lichtje begon te dimmen. Niet omdat ík mijn lichtje wilde dimmen, maar simpelweg doordat ik in mijn jeugd eigenlijk niet kon zijn wie ik daadwerkelijk ben. Ik kreeg vaak te horen dat ik te druk was, een te schelle stem had (‘Je klinkt als een viswijf’),…